Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Charissa
_
Home__Weblog__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Ik zou het leuk vinden als u een reactie achterliet



Mijn Profiel

Charissa46
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

IJspret
12 februari 2021 13:39

Winter
17 januari 2021 15:09

Ontroerend
04 januari 2021 12:07

Oudejaarsavond 2020
31 december 2020 13:56

Kerstborrel
29 december 2020 13:39




Fotoboeken


Zomer 2014 (4)
_
_



Weblog Vrienden


Eenzamefietser
Van: Eenzamefietser75

Nettys weblog
Van: Netty9

Bennekesblogje
Van: Benneke

Bie wotterkaant
Van: Gribou---Greet

Catja
Van: Catja44

Redsblog
Van: redone

Petra
Van: Petra1951

Hera
Van: hera

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Tharisis
Van: Tharisis

Natuur
Van: jeanneke1




Gastenboek berichten

Januitdelft
13 juni 2017 12:53
_
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Maak er een gezellige dag van. Groet van Jan

Ria(Redsblog)
13 juni 2017 10:33
_
Proficiat met je verjaardag Charissa, fijne dag!!!

Charissa46
16 maart 2015 18:56
_
Eens kijken of ik zo een berichtje kan sturen naar jou!




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door xxmokum om 00:14
_
Xxmokum Online

Door Marc om 00:07
_
Nieuw Weblog gastenboek bericht geplaatst

Door xxmokum om 23:46
_
Xxmokum Online

Door Turfje58 om 23:03
_
Turfje58 Online

Door dirkvuijk om 22:42
_
Dirkvuijk Online

Door marijbar om 22:30
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door marijbar om 22:29
_
Nieuwe Foto van de dag geplaatst

Door marijbar om 22:27
_
Marijbar Online





_

Andere artikelen



Kerstverhaal



Waar gebeurd





VERDWAALD .....


Het is zo’n 20 jaar geleden, GPS en mobiele telefoons waren nog niet zo veelvuldig in gebruik als in deze tijd.

Luxemburg is een landje waar je prachtige wandelingen kunt maken. En dan heb ik het vooral over het Mullerthal.

Anton en ik zijn een aantal jaren achtereen in die omgeving geweest. En dan hoofdzakelijk om te wandelen. Meestal in de herfst, want in die tijd is het genieten van de prachtige herfstkleuren. Tijdens een van die vakanties zijn we in een leuk hotelletje terecht gekomen in de omgeving van Berdorf. De `Deutsche Gemütlichkeit` straalde er vanaf. We werden hartelijk ontvangen door de eigenaar, wij schatten hem zo halverwege de vijftig jaar . Er werd ons een leuke kamer ‘met bad’ aangeboden, een bad in de vakantie is heerlijk, thuis niet, want dan heb ik daar eigenlijk het geduld niet voor. Zo’n warm bad is goed, vooral om na het wandelen de spieren weer wat soepel te krijgen. We hadden de kamer bezichtigd , de koffers uitgepakt en daarna een korte wandeling gemaakt langs De Our ‘een zijrivier van de De Sûre’. Toen aan de Deutsche Wein, dat wil zeggen ‘ik’ want Anton drinkt geen wijn. Dat werd voor hem Spezi…een mengsel van cola en limonade…als je er van houdt denk ik dat het wel lekker is.

Het werd etenstijd en er kwam een door de eigenaar zelfgemaakte voortreffelijke maaltijd op tafel. Het uitserveren daarvan gebeurde door een jonge Poolse vrouw, ik zal haar Eva noemen. Haar leeftijd lag zo rond de 25 jaar. Ze zag er stralend uit. Wat ons opviel was dat de eigenaar diezelfde uitstraling had. Eva sprak een paar woorden Duits met een Pools accent…wat altijd wel leuk klinkt( zeker voor het mannelijke geslacht), temeer omdat Eva een leuk gezicht had en er ook nog eens goed gevuld uitzag. Het serveren deed ze iets te luidruchtig maar wel vriendelijk, natuurlijk beter dat - dan chagrijnig.

Na de maaltijd kwamen we in gesprek met de aardige man die zo heerlijk kookte. Hij vertelde dat zijn vrouw 2 jaar gelden was overleden. Zij hadden samen het hotel gerund. Ineens was hij er alleen voor komen te staan. Via een huwelijksbureau had hij de Poolse jonge vrouw leren kennen en Eva wilde wel bij hem in komen wonen om samen verder te gaan. Hij was zo gelukkig dat hij met haar was getrouwd. We snapten gelijk de stralende blikken. Die van hem…van… ‘ik heb weer een leuke jonge vrouw’…en de rest laat ik aan jullie verbeelding over…..Hij vertelde dat zijn kinderen het niet zo’n goed idee vonden en zij zich ongerust maakte dat het niet goed met hem zou aflopen. Maar hij dacht dat het meer om financiële redenen was dat er zo gereageerd werd. Ikzelf kon de kinderen van de man goed begrijpen, maar ik heb dan ook een heel vervelende ervaring met een Poolse vrouw. Maar dat is weer een heel ander verhaal. En ik mag niet generaliseren.

Wij zeiden dat we het een mooie omgeving vonden om te wandelen en dat we in de winter ook graag eens gebruik wilden maken van zijn hotel. Dat vond hij leuk en zei “met kerst maak ik er altijd iets speciaals van” . Wij zouden er over nadenken. We hadden een bijzonder leuke week, prachtige wandelingen kunnen maken en heerlijk gegeten.


In het hotel kwamen we in gesprek met een aantal gasten die daar jaarlijks kwamen. De mannen vooral om Forel te vissen. Ook was er een man die woonde min of meer in het hotel. Hij had het hele jaar door zijn eigen kamer en zijn eigen plaats.

De winter die volgde gingen we niet naar Luxemburg. Maar het jaar erop gaven ze een mooie winterperiode met sneeuw op. Tijd voor het leuke hotel. We reserveerden de kamer die we al eerder hadden gehad- ‘met bad’ - en 24 december reisden we af. We kwamen in het hotel aan, maar de sfeer was niet bepaald wat we ervan verwacht hadden. Kerst was ver te zoeken. Naast een smeulende open haard die waarschijnlijk betere tijden had meegemaakt, zat de man die min of meer in het hotel woonde. Aan de bar zat Eva met een kort rokje, zwarte netkousen en een bontjas eroverheen gedrapeerd. In de bar zaten nog wat gasten niet echt tevreden te kijken. Wij liepen naar de man naast de open haard en gaven hem een hand. Hij vertelde dat de afgelopen zomer de eigenaar van het hotel aan een hartaanval was overleden. Eva had gelijk een Poolse man over laten komen die nu hielp met het hotel te beheren. De kinderen waren een rechtszaak begonnen tegen Eva. We liepen naar de Poolse vrouw, begroetten haar en vroegen om de sleutel van onze kamer. Ze had voor ons een andere kamer gereserveerd dan we hadden gevraagd. In de kamer aangekomen bleek deze tegen te vallen. Het was er koud en de verwarming kon niet hoger worden gezet, ook vonden we het er niet echt fris uitzien en een bad was ook niet aanwezig. We vroegen om een andere kamer. We konden voor één nacht een andere kamer krijgen, maar de volgende dag moesten we weer terug naar de koude kamer. De maaltijd van kerstavond was uitgesproken slecht. Waterige soep met daarna rijst met ragout. Wat er door de ragout zat weet ik niet, kon vlees zijn, maar net zo goed kip. Na enig overleg besloten Anton en ik om de volgende dag een ander hotel te gaan zoeken.

1e kerstdag op pad voor een ander hotel. Dat kon niet moeilijk zijn. Tenminste dat dachten we. In die omgeving waren de meeste hotels tijdens de kerstdagen gesloten en de hotels waar `geöffnet` op stond, waren vol. De kerstsfeer was compleet, we leken Maria en Jozef wel, die een stalletje zochten. Een van de hoteleigenaren waar we aanklopten ging een bevriende collega bellen of hij nog kamers had. We troffen het want in dat hotel was nog plaats. Via allerlei binnenwegen reden we naar onze nieuwe bestemming. We wilden graag sneeuw met de kerst …. Nou… dat was er….meer dan ons op dat moment lief was, Het rijden ging niet echt makkelijk. We hadden geen sneeuwkettingen en dan wordt het toch lastig om op het rechte pad te blijven. Maar in de middag kwamen we bij het hotel aan. Wat een verademing. Mooie kamer en heerlijk gegeten. De wijn smaakte ook ineens veel lekkerder en daar heb ik dan maar een glas extra van genomen - op de goede afloop.

De andere dag was er een uitgebreid kerstontbijt en we spraken af om na de koffie een mooie wandeling te gaan maken. Zonnetje was inmiddels gaan schijnen en alles zag er vriendelijk uit. Onze wandelschoenen met profielzolen kwamen prima van pas want er lag aardig wat sneeuw. Wij op pad….we kozen een route waarvan we wisten dat er op het eind van de rit een leuk restaurant was waar we wat konden eten. De wandeling was prachtig….Toen gezellig bij de open haard koffie met `Apfelstrudel`. Daarna nog even in de zon gezeten…alles leek perfect. We gingen met een tevreden gevoel aan de terugtocht beginnen…Anton stelde voor dat we een andere route zouden nemen dan de heenweg, anders werd het misschien zo eentonig. …dat leek me leuk.. . Het werd al een stuk minder leuk toen we erachter kwamen dat we verdwaald waren. En voor we het wisten was het over vieren en begon de sneeuw die een beetje ontdooid was door het zonnetje weer op te vriezen. We kwamen op heel vervelende paadjes terecht waar allerlei kiezels lagen die, door het opvriezen van de waterige sneeuw, spekglad waren geworden. Bij elke stap die ik zette voelde ik me bijna onderuit gaan en ik wist niet meer waar ik mijn voeten neer kon zetten. Doodeng. Het huilen stond me nader dan het lachen.

Mannen moeten vaak ineens plassen onderweg, tenminste…. diegene waar ik mee op pad ga. Dat gaat bij hen ook wat makkelijker dan bij vrouwen - en daar maken ze dan graag gebruik van. Zo ook mijn Anton. Ik loop dan altijd diskreet door en denk “ hier hoor ik niet bij”…Of andere mensen die mij in mijn eentje tegenkomen dat ook denken betwijfel ik. Nu moest ik blijven staan of ik wilde of niet, bang dat ik bij de volgende stap onderuit zou gaan. Nieuwsgierig als ik ben keek ik toch even opzij. Wat ik zag, leek op een klein naaktslakje waar een straalde uitkwam…dacht gelijk…dat gaat het niet worden vanavond. Nu moet ik zeggen dat de natuur dat goed heeft geregeld. Want ik merkte dat als de boel weer is opgewarmd, het zijn normale proporties terugkrijgt.

We liepen verder maar het werd steeds donkerder. Anton zei “we gaan luisteren waar we in de verte verkeer horen en die kant gaan we oplopen. ” Zo gezegd zo gedaan. Waarschijnlijk zouden we dan niet bij de auto uitkomen, maar we moesten het bos uit zien te komen. Na een tijdje lopen en glibberen kwamen we bij een weg, maar die weg kende we niet, wat inhield dat we niet wisten waar de auto stond. We zouden gaan proberen te liften… er kwam van rechts een auto aanrijden…gelukkig ….Anton half de weg op met zijn duim omhoog…..maar nee…de auto suisde voorbij. Ik keek Anton eens aan… ijsmuts tot vlak boven zijn ogen getrokken…daaronder een paar ogen die niet echt blij stonden…een neus waar de water-druppels uit kwamen. Daaronder een snor….of wat daar nog van te zien was en waar de ijspegeltjes aan hingen… wandelschoenen nat…en zijn broek en jack stonden ineens ook niet zo leuk meer als toen we van huis gingen. Ik zei…”Als ik er net zo uit zie als jij…en dat zal elkaar niet veel ontlopen…dan maken we geen schijn van kans dat we mee kunnen rijden…zo’n zooitje ongeregeld laten ze gewoon staan. “

Dan zelf maar gaan lopen. Het leek ons het beste om de linkerkant op te lopen. Soms moet je gewoon doen wat je gevoel je ingeeft. Na zo’n 500 meter gelopen te hebben kwamen we een bord tegen. Doodlopende weg stond erop….het doodlopende was gelukkig de andere kant op. Ineens kwam er een auto van rechts aanrijden…..dus’ de doodlopende kant’ op…. Het was een middenklasse auto en niet al te groot. Anton zei: “Ik ga eerst eens vragen waar we ongeveer zijn” Hij nam nu geen enkel risico en ging midden op de weg staan. Dat bleek achteraf niet nodig, want de auto reed met een zwaai naar de zijkant en stopte. Het raampje ging open en een vrouw boog zich naar voren en met een zwaar Belgisch accent zei ze “Weten jullie hier in de buurt een hotel waar wij kunnen overnachten…” Ik had niet eens tijd om verbaasd te zijn…maar achteraf begon ik me toch ‘ iets ’ af te vragen…is het toeval dat het Belgen zijn? Dat er een stel, dat op zoek is naar een hotel…een doodlopende weg inrijdt…of zouden mensen uit andere landen dat ook doen. ….. Anton zei dat hij wel een hotel wist…vertelde dat wij de weg kwijt waren geraakt en nu op zoek waren naar onze auto…of we met hen mee mochten rijden naar ons vervoer…en dat zij dan achter ons aan konden rijden naar het hotel waar wij logeerde en dat daar waarschijnlijk nog plaats was. De vrouw bleef het woord doen…”Dat zou wel kunnen “ zei ze “maar de auto is niet zo groot en er staat een grote tv op de achterbank…die tv gaan we naar onze zoon brengen in Luxemburg -Stad. Maar we durven eigenlijk niet in het donker te rijden nu het glad wordt. We willen graag overnachten en dan morgen weer verder. U kunt wel meerijden, maar er is maar plaats voor een persoon achterin. “

Dan kennen ze Anton nog niet, …....hij heeft altijd goede ideeën … :-) hij deed het portier open en ging zitten…Marianne komt wel bij me op schoot zitten zei hij en trok me gelijk naar binnen. Op schoot…ja hoor ….ik weet niet meer welk merk auto het was, maar de auto mocht aan de kleine kant genoemd worden. Mijn rug maakte een heel vreemde bocht en ik kwam met mijn hoofd naar voren tussen het Belgische echtpaar terecht. De man had nog steeds geen woord gezegd en keek niet blij. Ik kreeg de indruk, dat er bij dit echtpaar ook een en ander aan vooraf gegaan moest zijn voordat ze hier gestrand waren.

Maar we zaten….Muziekje erbij, want Belgische mensen houden ook van muziek tijdens het autorijden. Nu heeft elke auto zo’n leuke achteruitkijkspiegel, deze dus ook en daar zat ik zo’n beetje in mijn benarde zitpositie vlak voor met mijn gezicht. Ik keek eens in het spiegeltje en de man keek terug….Ik hoefde niet bang te zijn dat ik indruk maakte op de man…want ik leek wel een vogelverschrikker…. Ineens begon het nummer - Je Táime…Moi Non Plus - de ruimte te vullen. Voor diegene die dit nummer niet kennen de volgende link.

https://www.youtube.com/watch?v=k3Fa4lOQfbA

Ik keek nog eens in de achteruitkijkspiegel…ik moest wel want ik kon amper een andere kant opkijken. De Belgische man keek weer terug… Ik voelde een acute lachbui opkomen en begon op de binnenkant van mijn lip te bijten, ook leek het mij een goed idee om aan allerlei zeer ernstige dingen te denken waar ik veel bij had gehuild …om niet de slappe lach te krijgen. Dat hielp gelukkig.

We vonden de auto vrij snel en reden met de andere auto achter ons aan naar het hotel. Op de parkeer-plaats aangekomen kwam de vrouw naar ons toe en zei: “Misschien kunnen we gezamenlijk eten, dat zou mijn echtgenoot ook leuk vinden, dan heeft hij wat aanspraak. “

Aanspraak…..ik keek verbaasd, want hij had de hele weg nog geen stom woord gezegd. We zeiden dat we dat leuk vonden. Aangekomen in onze kamer heb ik zo’n twintig minuten onder een warme douche gestaan om een beetje bij te komen. Even rusten en toen naar het diner. De hoteleigenaar had al een tafelindeling gemaakt en we zaten niet bij de Belgische mensen. Ik keek hun kant eens op en kreeg oogcontact met de vrouw… ik lachte en haalde mijn schouders op zo van…… `jammer’ …Maar ik vond dat het wel goed was zo.

De afgelopen kerst had ik griep…..en dat was een stuk rustiger.





Geplaatst op 26 december 2020 13:38 en 2027 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Gribou---Greet  
27 feb 2015 14:06
Jammer dat de 3 wijzen uit het oosten niet in het bos waren , dan hadden die jullie de weg kunnen wijzen :grin:
Wat een avontuur !
Heel mooi beschreven .

groetjes Greet

Marianne.1  
27 feb 2015 15:05
Heb (foei, leedvermaak) voluit zitten schateren. Heerlijk verhaal!
_





_
Ofsen  
27 feb 2015 15:38
het Mullerthal bij Echternach en Belfort schitterend, maar daar tussen liggen ook hele mooie plaatsjes waar je die prachtige rotsen kunt zien. de Our bij Vianden hebben we gezien en de Sure bij Bourscheid, daar stonden we vorige jaar op de camping. Apfelsturdel en dan met een bolletje vanille ijs. jammie. schitterend dat verhaal met die auto. leuk verhaal.

Redone  
27 feb 2015 17:24
Mooi verhaal en heel leuk beschreven, ik kan me voorstellen hoe jullie er uitzagen( ijspegeltjes aan de snor etc.. :grin: ), ik heb ook wel ff gelachen!
_





_
Vlashoar  
28 feb 2015 23:58
Als jij net zo goed kon bridgen als verhalen schrijven ......(grapje)

Marianne.1  
18 jan 2016 13:24
Wil ik best nog es lezen hoor.. leedvermaak blijft lekker..

GRIJNSSS!
_





_
Marianne.1  
18 jan 2017 17:09
Hola! Heerlijk verhaal, dát schreef ik ook! Potverrrr..

Dontomi  
25 sep 2017 13:46
Ik vind het een erg "leuk "verhaal en je moet wel een erg goede en stabiele band met je partner hebben om deze ontberingen te verwerken.
Gelukkig kwam alles nog goed.
Proficiat voor de uitmuntende tekst.
_





_
Levendwater  
22 dec 2019 16:32
KERST :Vandaag de vierde adventsdag. Een periode waarin we mogen uitkijken naar het kerst. Waar we de komst van Jezus mogen vieren. Dit feest wordt herdacht. Hij is er nog steeds om uw hart/ziel te redden vanuit deze zondeloze wereld. U ontvangt rust en vrede. Blijf niet alleen worstelen met uw zorgen, nood. Ook in uw familie en kleinkinderen. Bezoekt u de Kerstdienst? Er is leven na de dood.
PRETTIGE EN GEZEGENDE FEESTDAGEN. Vriendelijke groet Patricia

Ofsen  
27 dec 2020 11:43
Top verhaal. dat verdwalen herkenbaar. gebeurde ons in Drenthe. terug naar de auto. verkeerde kant op. vrouw stopte en nam ons mee naar onze auto die helemaal aan de andere kant stond. Luxemburg, 8 keer geweest. heel veel Mullerthal gelopen. stonden met de camper of caravan altijd in Maulusmuhle. Hollands camping vlakbij Clervaux. wij durfden nooit, gezien al die heuvels om in december naar Luxemburg te gaan. te veel sneeuw.
_